Sześć dekad w Chórze „Gorce”. Zaczęło się od śpiewu w łazience

Trzej koledzy usłyszeli, jak śpiewa w pracy, i zabrali ją na próbę. Tak rozpoczęła się trwająca już sześć dekad historia Zofii Sokołowskiej w Miejskim Chórze „Gorce” w Nowym Targu. Były koncerty, zagraniczne podróże, spotkania z Janem Pawłem II i setki godzin spędzonych razem. Do dziś prowadzi kronikę zespołu, która właśnie doczekała się kolejnego tomu.

W październiku 1966 roku Zofia Sokołowska została przyjęta do Chóru „Gorce”. Wcześniej śpiew towarzyszył jej w rodzinnym domu w Zamościu. Ojciec grał na kilku instrumentach, a cała rodzina śpiewała podczas imienin i świąt.

Do Nowego Targu przyjechała z mężem, który został oddelegowany do pracy przy budowie bloków. Początkowo pobyt miał być krótki, ale pojawiło się mieszkanie, urodziły się dzieci, a rodzina na stałe związała się z miastem.

• Od śpiewu w łazience do dziewiątego tomu kroniki
• Z nowotarskiego lotniska do watykańskiej Sali Klementyńskiej
• Podhalańskie stroje, różne głosy i więzi na całe życie

Od śpiewu w łazience do dziewiątego tomu kroniki

Sokołowska pracowała w PZU, kiedy pewnego dnia zaśpiewała w łazience. Usłyszeli ją koledzy należący już do „Gorców” i zaprosili na próbę. W tym czasie chór łączył się z zespołem nauczycielskim prowadzonym przez Annę Dworską.

Pierwsze próby odbywały się w stołówce PZGS-u. Do zespołu przyjmował ją profesor Jan Szostek, dyrektor Państwowej Szkoły Muzycznej. Nie przeprowadził formalnego przesłuchania. Zamiast tego powiedział:

„Jeżeli pani tak śpiewa, jak wygląda, to będzie z pani pociecha” – powiedział profesor Jan Szostek.

Sokołowska przez dwie kadencje pełniła funkcję prezeski chóru. Wcześniej była sekretarzem, a później przez kolejne dwie kadencje wiceprezeską. Przez 40 lat prowadziła koncerty jako konferansjerka. Od 1993 roku zapisuje historię zespołu. Obecnie pracuje nad dziewiątym tomem kroniki.

W czasie działalności „Gorców” śpiewała pod kierunkiem wielu dyrygentów. Założycielem zespołu był profesor Józef Grzybek, a Jan Szostek prowadził chór przez 25 lat i podniósł jego poziom wokalny. Później grupą kierowali Janina Glińska, Katarzyna Śmiałkowska, Joanna Szczerba, Maciej Osiecki i Zbigniew Huptyś. Obecnie dyrygentką jest Dorota Żmuda.

Przez lata bazą chóru była Państwowa Szkoła Muzyczna. Obecnie próby odbywają się w Miejskim Centrum Kultury. Zespół spotyka się dwa razy w tygodniu – w poniedziałki i czwartki, po dwie godziny.

Więcej aktualności z Nowego Targu znajdziesz na stronie głównej reporter.nowy-targ.pl, a wydarzenia i imprezy na najbliższe dni zawsze na reporter.nowy-targ.pl/wydarzenie.

Z nowotarskiego lotniska do watykańskiej Sali Klementyńskiej

Chór koncertował w wielu europejskich krajach. Wśród odwiedzanych miejsc były między innymi Słowacja, Litwa, Ukraina, Czechy, Austria, Francja, Chorwacja, Belgia, Holandia, Włochy, Luksemburg, Grecja, Albania oraz Bośnia i Hercegowina. Podczas jednej z podróży chórzyści spędzili dzień w Ceucie na terytorium Maroka.

Zespół występował na festiwalach, zdobywał pierwsze miejsca, dyplomy i nagrody. Kilkakrotnie uczestniczył w festiwalu chórów w Bułgarii. Na Ukrainę jeździł także „Pociągiem przyjaźni” organizowanym za sprawą Ministerstwa Kultury.

Szczególne miejsce w pamięci Sokołowskiej zajmują spotkania z Janem Pawłem II. Podczas pierwszej pielgrzymki papieża do Polski, w czerwcu 1979 roku, około 400 chórzystów śpiewało na nowotarskim lotnisku. Sokołowska wspominała, że tego dnia wraz z profesorem Józefem Grzybkiem wyszła pieszo sprzed kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa już o piątej rano.

Do Jana Pawła II chór jeździł w sumie siedem razy. Dwie wizyty zakończyły się prywatnymi audiencjami w Sali Klementyńskiej – w 1994 i 2000 roku. Podczas pierwszego spotkania Sokołowska wręczyła papieżowi drewnianą rzeźbę Matki Boskiej.

Ostatnia audiencja odbyła się 25 września 2000 roku. Papież był już wyraźnie zmęczony, ale zatrzymał się, gdy chór rozpoczął śpiew „Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba…”. Sokołowska zapamiętała jego wzruszenie i ciszę, w której wysłuchał pieśni do końca.

Podhalańskie stroje, różne głosy i więzi na całe życie

Repertuar „Gorców” obejmuje kompozycje regionalne, utwory sakralne, patriotyczne i współczesne. Chór wykonuje między innymi dzieła Moniuszki, Chopina, Maklakiewicza, Jana Pasierba Orlanda oraz fragmenty „Nieszporów Ludźmierskich” Jana Kantego Pawluśkiewicza.

Ważnym utworem pozostaje także pieśń „Nowy Targ”, przejęta po Zosi Kilanowicz. To kompozycja podniosła i wymagająca. Zespół regularnie występuje podczas uroczystości powiatowych i miejskich, koncertuje 3 maja oraz 11 listopada, a także przygotowuje liczne koncerty kolędowe.

Rozpoznawalność chóru budują również podhalańskie stroje. Nie są tylko scenicznym dodatkiem – wyrażają regionalną tożsamość zespołu i stanowią część jego artystycznego wizerunku.

Sokołowska przez lata rozwijała także kontakty z innymi grupami. „Gorce” łączy wieloletnia przyjaźń z krakowskim chórem „Organum” Bogusława Grzybka oraz chórem „Echo” działającym przy Związku Nauczycielstwa Polskiego w Krośnie. Znajomości zawierane podczas festiwali przeradzały się w wzajemne wizyty.

Chórzystka występowała również w amatorskich grupach teatralnych. Przez ponad 20 lat brała udział w przedstawieniach, w tym w nowotarskich Misteriach Męki Pańskiej, zapoczątkowanych przy „nowym” kościele przez księdza Sławomira Kowalskiego.

Dla Sokołowskiej „Gorce” to nie tylko śpiew i scena. To także relacje, które przetrwały dekady. Kiedy przechodziła operację ortopedyczną, otrzymywała telefony i odwiedziny od chórzystów. Pytali, kiedy wróci do zespołu.

„Po rodzinie – to druga połowa mojego życia” – powiedziała Zofia Sokołowska.

Najbliższy występ chóru odbędzie się podczas nowotargowych Dni Seniora. Dla jubilatki będzie to kolejny rozdział historii, która rozpoczęła się od przypadkowo usłyszanego śpiewu i trwa już 60 lat.

„Nie wyobrażam sobie istnienia bez śpiewu” – podkreśliła Zofia Sokołowska.

na podstawie: UM Nowy Targ.